2006/Sep/01

คนแรกเร้ยยย.. คุนก็รุว่าเธอเปนใคร

แกดีขึ้นหนินา ดีขึ้นเยอะเลย

เปนคนเดิมแล้วววว คนเดิมตอน ม.1 เย้ๆ ดีจัยกะแกด้วย

เพื่อนทั้งห้องส่วนใหญ่คิดเหมือนเราใช่มั้ย??

เราว่าเราให้อภัยแกได้แหละ

เป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมดีกว่า

อย่ากลับไปเป็นแบบเดิมอีกหละ

คราวนี้ไม่ให้อภัยแล้วน๊ะ....รู้ป่าว

เรื่องนึง

คือว่าเค้าอยากจะรู้ว่าตัวเค้าเองเป็นคนยังไงอ่อ

นิสัยดีมั้ย?? ไรเงี่ย

สำรวจตัวเองอ่าน๊ะ

เค้ามานเลวป่าว

ติๆกานมางะ ชมด้ายด่าได้ หม๊ดดเลย

ต่อมาๆโลดๆ

มานั้งทบทวนดูแล้ว..

กรูนี่กิ๊กเยอะจังเนอะ

หุหุ บร้าเรอะ เราชอบคนง่าย แต่รั๊กคนยากน๊ะ

ไร้สาระหวะ

อัพไรดีวะ

ช่างมันแค่นี้พอ

บ๊ายบาย

รั๊กเพื่อนทุ๊กกคนน๊ะ

มิสๆ

2006/Aug/26

ก็อยากจะพูดตามตงน๊ะ

กุรู้สึกแบบแพดหวะ

แบบไหน???

ไปอ่านไดแพด http://blackduck.exteen.com

กูมีความรู้สึกว่า ทัมมัย??

ทัมมัยมันต้องทามแบบนี้

เมิงมั่ยสนจัยก็หุบๆปากปัย

มั่ยชั่ยพูดแม่งทั้งวัน

ไอ่สาดด *

เราเด๋วเน้สะเออะมานั้งข้างหน้ากรูอีก

กุนี่ไม่อยากยุ่งหรอกน๊ะ

ไม่อยากเกียดเมิงไปมากกว่านี้

กรูขอโทดก็ด๊ะ สารภาพกูเองแหละ

เอาพาสติกสีเหลืองๆโรยหัวเมิง

กุว่าเมิงไม่โง่ที่จะไม่รู้หรอก

กูขอโทดที่ด่าเมิงทำผมทรงจับกัง ก็เมิงเหมือนพวกจับกังจิงๆงะ

กูขอโทดที่ด่าเมิงลับหลังสารพัด และต่อจากกุจะด่าต่อปัยย..แต่กุจาด่าต่อหน้าเมิงเลย

กูขอโทดที่เคยปะชดเมิงให้เมิงกดดัน และกูขอโทดจิงๆหวะเปนกุคงรับไม่ได้เหมือนกัน

กูขอบคุนมั้งเหอะ...

กูขอบคุนที่เมิงเคยหันมาเสือกกรู

กูขอบคุนที่เมิงเคยให้กรูยืมกิ๊ฟ

กูขอบคุนเมิงที่ให้กระดาษหน้ากลางมา

....เห็นมั้ยเมิงก็มีข้อดีหนิ.....

ถ้าเมิงปรับตัวซะ เมิงก็ไม่เปนแบบนี้หรอกไอ่เพื่อนเอ้ยยย

เมิงเนี่ยน้า เพื่อนเค้าไม่ได้เกียดกานหรอกเว่ยอย่าเข้าจัยผิด

เรื่องแย่ๆที่เมิงเคยทามงะ กุอาจจะให้อภัยก็ได้ในอนาคต

แต่ตอนนี้กุยังรับรองไม่ได้ว่ากุจะเป็นเพื่อนกะมึงไม่อย่างสนิทใจรึป่าว??

แต่กูจะพยายามน๊ะ ไม่สิกุจะทามห้ายด้าย

ต่อจากนนี้ก็ด๊ะๆๆ กรูจะพยายามปะชดเมิงให้น้ออยลง

โอเคป๊ะ??

เราตกลงกันน๊ะ ว่าเราจะไม่ระรานกันอีก

กุก้จะพยายามลืมๆเรื่องเก่าๆซะ

จำแต่สิ่งดีๆของมึง

ละกัลล..

สุดท้ายย

กูก็รั๊กเมิงแหละ แต่น้อยหวะ จิงๆ น้อยมาก a little bits

หรือแทบจะไม่มีเรยมั้ง

เอาน่ากุไม่ค่อยเกียดคัยนะเว่ยย

กุอาจจะรักเมิงก็ได้นะเว้ย

เออกุอยากบอกกุเคยสงสารเมิงเว่ยยย

แต่กุไม่ให้ทานไงง กุมักจะพูดแบบนี้เสมอแหละ**

กุเคยรู้สึกผิดเอามากๆเวลาที่ประชดเมิงแล้วเมิงจับกังหันมาค้อนใส่กรูอะ

กูก็กัวนะตาเมิงอะ

วันหลังเมิงส่งค้อนมากุจะส่งตะปูกลับปัย จะได้เจ๊ากัล

ดีป่ะ เมิงค้อนสายตา กูตะปูของจิงเขวี้ยงหน้าเมิงน๊ะ เอาป่ะ

อย่านึกว่ากรูไม่กล้านะ

กรูกล้านะเมิงง

จามวั้ยย

เพื่อนใหเอภัยเมิงน๊ะ

กลับจัยซะ กูจารออออออ ..... จนแก่ตาย

555+

จบซักที ลงรูปดีก่า

ไปแยะ สะใจพอละ

บายๆๆๆๆๆ

2006/Aug/06

จะเรียกว่าดองก็ว่าได้

วันนี้มาอัพแบ้ว

แป่ว วันนี้วันเดียวแหละมั้ง

รูปหมดตัวแล้วมั่ยมีให้ลงแล๊วว

เคยลองถามดัวเองสักครั้งไหม ว่าชีวิต...ชีวิตหนึ่ง..
ของคนคนหนึ่ง..นั้น คือ การเดินทาง..อันไกล..แสนไกล
ต้องใช้ระยะเวลาอันยาวนาน และต้องฟันฝ่าอุปสรรคนานา...
นับประการ กว่าที่ทุกคนจะถึงเส้นชัยหรือจุดหมายปลายฝัน
ที่ตนวาดหวังไว้
*****************
เชื่อว่าทุกคนต้องมีเส้นทางนั้นของตนเอง มีไว้เพื่อตามหา
กอบเก็บความฝัน..ความหวัง ...ความสำเร็จ..หรือจะด้วยอะไร..
และเพราะเหตุผลใดก็ตาม... สิ่งนั้นล่ะ คือพลัง คือกำลังใจ
คือแรงขับ ให้การเดินทางดำเนินไปได้ คือแรงกระตุ้นให้ทุกก้าว
ที่เดินไปถึงจุดหมาย...ปลายทาง
************************
คุณคิดว่าตนเองออกเดินทางแล้วหรือยัง...
อะไรคือจุดเริ่มต้น.......อะไรคือจุดสิ้นสุด..
และก่อนเดินทางนั้นคุณได้วางแผนไว้บ้างหรือเปล่า..
**********
มันคงจะดีไม่น้อยนะ... หากระหว่างการเดินทางนั้น
เรามีเพื่อนร่วมเดินไปด้วยกัน ...... ก้าวไปพร้อม ๆ กัน
เดินเคียงกันไปตลอดทาง.....คอยดูแล... ห่วงใย ...
เอาใจใส่ ไถ่ถามความเป็นไปของเรา... ปลอบใจยาม
ที่อ่อนล้าโรยแรง...ตักเตือนเมื่อยามเดินพลาดพลั้ง
และยิ้มรับเมื่อวันนั้นมาถึง ...วันที่เราเดินไปสุดเส้นทาง
ได้อย่างสง่างาม ....

คุณจะชวนใคร หรือจะให้ใคร
เดินไปกับคุณบ้างหรือเปล่า......
หรือคุณเข้มแข็งพอที่จะเดินคนเดียว....

....ซึ้งง...